Theeceremonie met een monnik

theeceremonie

Een jonge westerling was uitgenodigd voor een theeceremonie bij een oosterse monnik hoog in de bergen. Dit was niet zomaar een theetje drinken, had de jonge man bedacht. Dit was iets bijzonders. Hij wilde daarom ook gebruikmaken van de gelegenheid een goede vraag te stellen; een vraag die hem verder zou helpen in het leven.

Een paar uur later was het dan zo ver. De man zat in een ruimte, wetende dat de monnik elk moment kon binnenlopen. Op het moment dat de deur openging ontmoetten de ogen elkaar. De jongeling stond op en maakte een hapchang, een buiging met de handen voor de borst, richting de monnik. Daarna wachtte hij het teken af om te mogen zitten. Dit was nou eenmaal het gebruik. De monnik gebaarde met een licht knikje, nam zelf ook plaats in de lotushouding, bij de meesten bekend als kleermakerszit genoemd.

In tegenstelling tot wat de jongeman verwachtte, begon de monnik te vertellen welke thee hij gebruikte voor de ceremonie en wat er allemaal bij kwam kijken. ‘Eerst doe je wat groene thee in de theepot. Daarna pak je een kom en daar giet je heet water in. Dit schenk je over in de theepot en dat laat je het even trekken.’ De man deed zijn best aandachtig te luisteren, maar werd steeds onderbroken door gedachten. Vragen kwam op, de een na de ander: is dit de theeceremonie? Is dit alles wat ik te horen krijg? Ben ik hiervoor gekomen? Welke vraag zal ik stellen? Steeds als hij zijn aandacht erbij probeerde te houden, raakte hij afgeleid. Hierdoor was er weinig aandacht voor de instructie van de theebereiding.

Nadat alle thee ingetrokken was, schonk de monnik de thee in kommetjes, zo klein als een espressokop.  In een slok was de thee weg. De monnik zag dit en vroeg aan de man: ‘Vond je het lekker?’ ‘Yes, good’, reageerde de jongeman een beetje ongedurig en wachtte op het vervolg. De monnik nam alle tijd en schonk weer een kopje thee in voor zichzelf en voor zijn gast. De jongeling sloeg het gade en pakte zijn kopje op, hield het vast met beide handen, terwijl hij de bewegingen van de monnik volgde. Een blik op het kommetje, de beweging naar de mond toe. Een nip, nog een nip, rust, een adempauze, een derde nip, een slikbeweging, een ademhaling en een laatste nip. Stap voor stap in een rustig tempo had de meester de bewegingen uitgevoerd. De man had al observerend hetzelfde gedaan en genoot zichtbaar van de warme drank. Weer kwam dezelfde vraag: ‘Vond u het lekker?’