Geplaatst op

Madam Magnolia

madamMagnolia

In een Japans stadje huisden veel bomen en planten van verschillende afkomst in een prachtige bescheiden tuin. Er stond een schitterende pijnboom, die de tuin het hele jaar door van groen voorzag. Deze boom, ook wel meneer Pijnboom genoemd, stond precies tussen twee schoonheden in: Madam Magnolia en de nog wat jonge juffrouw Kers.

Ieder jaar was er echter een strijd tussen de twee dames over wie het eerst zou bloeien. Tegelijk bracht dit het dilemma met zich mee dat de laatbloeier dan langer door zou bloeien. Dit maakte het dubbel zo lastig. En of meneer Pijnboom het nu wilde of niet, ieder jaar zat hij tussen het gekissebis in. Dan zei madam Magnolia tegen juf Kers: “Kun je wel tegen een dame op leeftijd? Dat kent ook geen respect meer voor ouderen.” “Kom, kom”, riep meneer Pijnboom dan en vervolgde: “Zo, oud bent u toch ook weer niet…” “Oh, houd op! Oude charmeur, u en ik weten beide uit welk jaar we stammen.” Toch gloeiden haar takken dan een seconde van verrukking, maar zodra ze dit zelf in de gaten kreeg, trok ze haar takken in de plooien en haar kruin met de neus in de wind.

Juffrouw kers hoorde het aan en zei dan tegen meneer Pijnboom: “Maar zeg nou zelf, P. Ik doe toch helemaal niets verkeerd? Ik luister naar de wind, ik luister naar de zon en ik doe wat alle kerselaren doen in deze tijd van het jaar, namelijk bloeien. “Ja, ja, verzuchtte meneer Pijnboom. “Wat kan ik voor u doen om de pijn te verzachten?” Vroeg hij dan. Juffrouw Kers kon er niks aan doen, maar die vraag deed de topjes van haar takken oplichten, zodat ze de hele situatie dan eventjes helemaal vergat.

Madam Magnolia had een week lang nagedacht of ze eerst zou bloeien of later, of misschien wel tegelijk. Ze wilde zo graag gezien worden, maar ze wist ook dat ze haar schoonheid moest delen met alle andere planten in de tuin. Maar de gedachte dat ze de aandacht ook zou moeten delen met juf Kers verdroeg ze slecht.

Een hele week nadenken had haar weinig inzicht opgeleverd, behalve dat ze zich uitgeput voelde en ineens naar een diepe slaap verlangde. “Dat is misschien wel een goed idee, want ik kan beter nadenken als ik fit ben”, sprak ze zichzelf toe.

Ondertussen had juf Kers niet stilgezeten. Ze had aan alles gevoeld dat het tijd was om te bloeien. Dat betekende dat ze gereed wilde zijn voor als het zo ver was. Ze poederde haar stam met haar takken, wreef er nog even flink langs, want een massage kon het bloeien stimuleren.

De lentedagen waren nog geen halve maand ingegaan, toen het gebeurde. Twee zonnige dagen hadden ervoor gezorgd dat de ranke juf Kers daar ineens in haar lentegewaad stond, terwijl madam Magnolia nog in een diepe slaap verkeerde. De derde ochtend werd zij uitgerust wakker en even was ze haar wrokkigheid vergeten. Ze keek langs meneer Pijnboom heen en zag daar de schone jonge juf Kers.  “Wat staat ze mooi in bloei. Fluisterde ze. Daarna zei ze hardop: ‘Het is tijd dat ik hetzelfde doe.